Zelfbedruipendheid

Wat?

Een bestuur van de eredienst dat doorheen de verschillende boekjaren van een volledig meerjarenplan geen exploitatietoelage nodig heeft, wordt ‘zelfbedruipend’ genoemd. Dergelijke besturen beschikken dus over voldoende eigen opbrengsten om de exploitatie-uitgaven te financieren.

Uit bovenstaande definitie blijkt dus dat enkel de exploitatietoelage als maatstaf wordt gebruikt om te spreken van zelfbedruipendheid. Zelfbedruipende eredienstbesturen kunnen dus in principe wel investeringstoelagen ontvangen.

Omdat zelfbedruipende besturen geen exploitatietoelage vragen, gelden er voor deze besturen enkele ‘soepelere’ regels (in vergelijking met niet-zelfbedruipende besturen) in de boekhouding:

• Zij moeten geen expliciete toestemming vragen om overboekingen vanuit exploitatie naar investeringen te verrichten (via MAR 29 en MAR 39).
• De evenwichtsverplichting in het meerjarenplan en budget moet minder strikt worden opgevolgd (een positief of negatief exploitatie- en/of investeringsresultaat is mogelijk). Afwijkingen moeten uiteraard wel gemotiveerd worden.

Los van deze afwijkende regels gelden voor zelfbedruipende erediensten dezelfde verplichtingen als voor niet-zelfbedruipende erediensten.

Tip:    

Zelfbedruipende erediensten die grote exploitatieoverschotten hebben, kunnen dit kapitaal beter herbeleggen dan het in de kastoestand te houden. Bij voorkeur gebeurt dit herbeleggen op regelmatige basis.

De zelfbedruipendheid en vooral de manier waarop deze behouden kan blijven, wordt bij voorkeur in de strategische nota bij het meerjarenplan opgenomen.

De cijfers:

Van de 1792 erkende besturen van de katholieke eredienst in Vlaanderen, waren er in 2009 379 besturen zelfbedruipend. Met andere woorden: in 2009 was ongeveer 20% van de kerkfabrieken in Vlaanderen zelfbedruipend en ontving dus geen exploitatietoelage van het gemeentebestuur.

Bron: conceptnota ‘een toekomst voor de Vlaamse parochiekerk’

De volledige nota kunt u op deze site downloaden.